กาลครั้งหนึ่ง ....นานมาแล้ว
ในดินแดนแห่งสายรุ้ง
เจ้า หญิงน้อยๆทั้งหลายได้ถือกำเนิดมา พร้อมกับของสำคัญติดตัวนั่นก็คือ ลูกแก้ววิเศษทั้ง10ดวง ซึ่งลูกแก้วทั้ง10ลูกนี้ จะเปล่งประกายรัศมีของมันสูงสุดก็ต่อเมื่ออยู่รวมกันทั้งหมดเท่านั้น หาก เจ้าหญิงองค์ใดทำหล่นหายหรือ เสียมันไป รัศมีความสว่างของเธอ ก็จะลดลงตามจำนวนของลูกแก้ว
ทุกคนได้มันมาเท่ากัน แต่ว่าจะรักษาลุกแก้วเหล่านั้นให้คงอยู่
ได้หรือไม่..
เมื่อเจ้าหญิงทั้งหลาย เติบโตขึ้น พอที่จะออกไปสู่โลกภายนอก และต้องเดินทางออกไปไกลแสนไกล สู่ดินแดนใหม่ เมืองแห่งสายลม
ก่อนออกเดินทาง พระราชินีแห่งเมืองสายรุ้ง กำชับกับเจ้าญ น้อยทุกองค์อย่าง หนักแน่นว่า
"ลูกแก้วเหล่านี้เป็นสิ่งมีค่า จงเก็บรักษาไว้ที่ตัวให้ดี ห้ามให้ชายแปลกหน้า หรือไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามเอาไปหรือว่าขอดูเป็นอันขาด ไม่ต้องถามว่าเพราะอะไร แต่จงคำของฉันไว้
จงรอ....จนกว่าจะถึงเวลา ที่กำลังจะมาถึง แล้วทุกๆอย่างจะเป็นคำตอบสำหรับพวกเธอ เจ้าหญิงทั้งหลาย... " ราชินีกล่าวทิ้งท้าย พร้อมกลับ หายวับไปกับหมอกสีรุ้งจางๆ
เจ้าหญิงทั้งหลายรู้สึกตื่นเต้น ที่จะได้ออกเดินทางไปสู่ภายนอก จากเมืองสายรุ้ง สู่เมืองสายลม พวกเราไม่รุ้ว่าข้างหน้าจะมีอะไรรออยุ่
แต่ทว่าระยะทางสู่เมืองสายลม ช่างคดเคี้ยวและยาวนานเสียเหลือเกิน จากคำบอกเล่า ที่มีมานมนาน
ทันที่ที่ประตู เปิด เหล่าเจ้าหญิงต่าง กรูกันวิ่ง ไปคนละทิศละทาง เพราะทางที่จะไปนั้น มีสิ่งที่ ช่างน่าสนุก และเย้ายวนใจเหลือเกิน มีผู้คนมากมาย ทั้งชาย หญิง มีที่แปลกๆ ที่ไม่เคยเห็น แอล เพื่อนนางฟ้าของฉัน เหลือบไปเห็น รถยนต์คันสวย เทอคลั่งไคล้มันมาก ทันใดนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่ง เดินลงมาจากรถคันงาม
พร้อมทั้งยื่น ข้อเสนอให้แอล แลกกับการได้นั่งรถของเขา ด้วยลุกแก้ว 1 ลูก ที่แอลมีอยู่ แอล ไม่รีรอ รีบหยิบลูกแก้ว 1ลูก ออกมาจากถุงผ้าเก่าๆของเธอ
"แอล ทำแบบนั้น ไม่ได้นะ ราชินีสั่งไว้แล้ว ว่า....!!" ทันทีที่ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังเหลืออีกตั้ง 9 ลูก" นี่เทออิจฉาฉันหรือไง
ช่วยไม่ได้นี่เนอะ ฉันห้ามอะไรแอลไม่ได้ ได้แต่มองเห็นแอล ขึ้นบนเครื่องยนต์วิ่งได้เสียงดังคันนั้น แล้วก็หายไป แอลไม่กลับมาอีกเลย..
เจ้า หญิงที่เหลือ ออกเดินทางต่อ
การเดินทางช่างยาวนาน เหลือเกิน
แล้วทำไมชั้นต้องเก็บเจ้าลูกแก้วเหล่านี้ไว้ด้วย ไม่เข้าใจเลย
ฉันบ่นพึมพำ กับตัวเอง
เจ้าหญิงส่วนมาก โดนผู้คน เข้ามาทักทายต่างๆ นาๆพร้อมทั้งขอดูลูกแก้ววิเศษเสมอๆ บ้างก็ไม่ยอมให้ดูบ้างก็บอกว่าไม่มี บางคนก็ใจอ่อนยอมหยิบออกมาให้ดู
และบางคน ก็ ทำลูกแก้วหล่นหายไปทั้งหมดแล้ว.. และเจ้าหญิงองค์นั้นก็เลือกที่จะหยุดเดินทางต่อไปยังเมือง สายลม
ตัวฉัน มีความฝันที่จะไปถึงยังเมืองแห่งสายลมให้ได้
แต่ทว่า ฉันได้ทำลูกแก้วหล่นหายไป ครึ่งหนึ่งของทั้งหมดแล้ว!!
ฉันมองลูกแก้ว ที่เหลือ เพียง 5 ลูก ในถุงผ้าเก่าๆของฉัน
ฉันไม่น่าเลย... คิดว่าไม่เป็นไร จนฉันได้ทำมันหายไป ทีักช้าเลย ...ฉันโทษตัวเอง พร้อมกับ รีบออกวิ่ง ตามหาเมืองแห่งสายลม ต่อไป
เจ้าญ ที่สามารถเก็บลูกแก้วไว้ครบ10 ดวง ต่างไปถึงยังเมือง สายลมก่อนหน้านี้แล้ว
ข้างหน้า ... ฉันเห็น ประตูทางเข้าของเมืองแห่งสายลมแล้ว
ฉันรีบวิ่งสุดแรง
แต่ฉัน ก้าวขาเร็วเกินไป มันทำให้ฉันสะดุดล้ม กับหินขรุขระ ก้อนหนึ่ง ลูกแก้วทั้งหมด กระเด็นออกมาและตกลงพื้นแตกกระจายไปทั่ว
ฉันเอื้อมมือคว้า แต่ ว่าได้มันกลับมาเพียงแค่ 1 ลูก แสงของมัน ไม่เปล่งประกายเหมือนแต่ก่อน.... มันช่าง จางเหลือเกินจนดูเหมือนจะไม่เหลือคุณค่าเลย
ฉันไม่น่าเลย ฉันทำทุกอย่างพังด้วยตัวของฉันเอง...
เจ็บจัง ฉันโดนหินก้อนนั้นบาดขา เลือดไหลเปรอะไปหมด แถมลูกแก้วของฉันก็แตกไปเกือบหมดแล้ว ...
ฉันก้มหน้าแล้วร้องไห้ คิดถึงเวลาที่ผ่านมา
ฉันไม่น่า ทำมันหายเลย ฉันไม่น่าเอามันออกมาเลย ฉันไม่น่าสะดุดล้มเลย ที่ผ่านมาฉันมัวทำอะไรอยู่
ฉันโทษใครไม่ได้ เพราะทั้งหมดเป็นเพราะฉันทำตัวฉันเอง
ฉัน คงไม่สามารถเข้าไป สู่เมืองแห่งสายลมได้อีกต่อไปแล้ว...........ลูกแก้วของฉันมีไม่มากพอ..
ทันใดนั้น
มีเสียงๆ หนึ่งเอ่ยขึ้น
" ไหนลองเล่ามา ซิ ว่าทำไม มันเกิดอะไรขึ้น?"
ฉันเงยหน้าพร้อมคราบน้ำตา ที่แทบจะเป็นสายเลือด ฉันมองเห็น ชายคนหนึ่ง ยื่นมือพร้อมผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆมาให้ฉัน แล้วยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่ ฉันคุ้นตามาก เหมือนเคยเจอกับเขาที่ไหนมาก่อน
"มันคือ รอยยิ้มแห่งความหวังดีไง " ชายคนนั้นตอบ
"ความหวังดี? แต่เทอก็แค่ต้องการลุกแก้วจากฉัน แล้วเทอก็จะจากไป ไม่ใช่เหรอ?"
"ฉันไม่เหลือลูกแก้วให้เธอแล้วหล่ะ ฉันทำมันหายไปหมดแล้ว" ฉันกล่าวพร้อมกับน้ำตาที่รินอาบแก้มทั้งสองข้าง
"ฉันไม่เอาลูกแก้วไปจากเทอหรอก แต่ว่าฉัน คือเจ้าชายแห่งเมืองสายลม คนที่ ราชินีกำหนดมาให้พบกับเธอ
ฉันเฝ้ารอเทอ หวังว่าเธอจะ มาหาฉันที่เมืองนี้ พร้อมกับลูกแก้วที่เธอเก็บรักษาไว้ทั้ง 10 ดวง "
"เพราะ ฉันรอ รอวันที่เธอจะเดินทางมาเจอฉันอยู่เสมอ .........
แต่เธอ ไม่ยอมรอเจ้าชายเอง นะ ... มันก็ช่วยไม่ได้.
ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมเธอถึงไม่ยอมรอ"
เจ้าชายพูดพร้อมทำหน้าเศร้า
"ทั้งหมดมันเป็นเพราะ เธอทำตัวเธอเอง
คุณค่าของตัวเธอ ก็เปรียบเสมือนลุกแก้วทั้ง 10 ดวงนั่นละ
เธอไม่เคยรู้สึกเสียดาย มันหรือไม่คิดที่จะตามหาเวลาเทอทำมันหล่นหาย คุณค่าเธอลดลงไปเรื่อยๆ จนหมด"
"เพราะ ฉะนั้นเธอ ก็คงเป็นเจ้าหญิง ของฉันไม่ได้ เพราะเจ้าหญิงที่ฉันตามหาจะต้องมีลูกแก้วครบทั้ง 10 ดวง......."
ฉันคงรักเธอแบบเจ้าหญิงอย่างที่เธอฝันไว้ไม่ได้หรอก
มีเพียง สิ่งเดียวที่ให้เธอได้ นั่นก็คือครอบครัวของเธอ ที่เธอมองข้ามมาตลอด อยู่เสมอ
สิ่งที่ฉันให้เธอ ก็ได้เท่านี้ล่ะ จงมองเห็นคุณค่าของคนใกล้ตัวเธอซะ
ในเมื่อเธอได้ทำสิ่งสำคัญนั้นหล่นหายไปหมดแล้ว
ฉันก็ให้บางอย่างที่พิเศษกับเธอไม่ได้เหมือนกัน
คำพูดในวันนั้น เป็นวัน ที่ฉัน เสียใจทบทวนตัวเองที่ผ่านมาทั้งหมดและ
...
